¡Non te movas!
Voute retratar. Quédate quieta. A ver se desta vez o consigo.
Ese brilo nos teus ollos fai que cada célula do meu corpo, tropece ca do lado, levándome ao terremoto corporal. Así de sinxelo, un aviso das túas meniñas, riba das faces sonrosadas, son coma o faro que me guían por este mar, evintando o naufraxio.
Entón a luz apágase... ei ei, que fas?! dixen que non te moveras! Vale, vale, non pasa nada, a ver se te retrato outro día... si, a vela queda mellor....
chúzame -